Antigua maquinaria - CUENCA DE CAMPOS
Pueblos Fotografías Mensajes ¿El mejor Pueblo? Turismo Clasificados Libros Usuarios Contactar
Población:
Castilla y León > Valladolid > CUENCA DE CAMPOS
  CUENCA DE CAMPOS   Mapa   Fotos   Mensajes   Turismo rural   Enlaces  

noria - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León engranaje noria - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León cinta métrica - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León arado mula - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León
Foto: 1155 / 1535

Album
cosechadora - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León Soledad - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León Maquina de coser - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León El Mechero - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León
Antigua maquinaria

Antigua maquinaria - CUENCA DE CAMPOS - Valladolid - Castilla y León
Foto enviada el 17/04/2008
Ayúdanos a seleccionar las fotos, ¿mantenemos esta foto?   Sí    No

Mensajes sobre esta foto

Errante:
Decir que me alegra te haya gustado el poema de Rosalía.
Decir que no he traducido las palabras que tienen un * ya que o bien no tienen una traducción literal al castellano, o porque no me la sé y creo que no hace falta su significado para comprender el sentimiento del poema.
Veamos, no pongo este poema porque Rosalía critique y exponga su odio hacia Castilla, sino por lo bien que creo está hecho.
Aun así, es fácil comprender su sentimiento hacia la Castilla de la que habla donde las cosas para los gallegos en aquella época estaban más feas.
Aquí os dejo el poema original.

Castellanos de Castilla
tratade ben ós gallegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.

-Cando foi, iba sorrindo;
cando veu, viña morrendo;
a luciña dos meus ollos,
o amantiño do meu peito.

Aquél máis que neve branco,
aquél de dosuras cheio,
aquél por quen eu vivía
e sin quen vivir non quero.

Foi a Castilla por pan,
e saramagos lle deron;
déronlle fel por bebida,
peniñas por alimento.

Déronlle, en fin, canto amargo
ten a vida no seu seo...
¡Castellanos, castellanos,
tendes corazón de ferro!

¡Ai!, no meu corazonciño
xa non pode haber contento,
que está de dolor ferido,
que está de loito cuberto.

Morréu aquel que eu quería,
e para min n'hai consuelo:
sólo hai para min, Castilla,
a mala leí que che teño.

Premi ta Dios, castellanos,
castellanos que aborreso,
que antes os gallegos morran
que ir a pedirvos sustento.

Pois tan mal corazón tendes,
secos fillos do deserto,
que si amargo pan vos ganan,
dádesllo envolto en veneno.

Aló van, malpocadiños,
todos de esperanzas cheios,
e volven, ¡ai!, sin ventura,
con un caudal de despresos.

Van probes e tornan prohes,
van sans, e tórnan enfermos,
que anque eles son como rosas,
tratadelos como negros.

¡Castellanos de Castilla,
tendes corazón de aceiro,
alma como as penas dura,
e sin entrañas o peito!

En trós de palla sentados,
sin fundamentos, soberbos,
pensás que os nosos filliños
para servivos naceron.

E nunca tan torpe idea,
tan criminal pensamento
coupo en máis fatuas cabezas
ni en máis fatuos sentimentos.

Que Castilla e castellanos,
todos nun montón a eito,
non valen o que unha herbiña
destes nosos campos frescos.

Sólo pesoñosas charcas
detidas no ardente suelo,
tes, Castilla, que humedezan
esos teus labios sedentos.

Que o mar deixóute olvidada
e lonxe de ti correron
as brandas auguas que traen
de prantas cen semilleiros.

Nin arbres que che den sombra,
nin sombra que preste alento...
Llanura e sempre llanura,
deserto e sempre deserto...

Esto che tocóu, coitada,
por herencia no universo;
¡miserable fanfarrona...!
triste herensia foi por certo.

En verdad non hai, Castilla,
nada como ti tan feio,
que aínda mellor que Castilla
valera decir inferno.

¿Por qué qué aló foches, meu ben?
¡nunca tal houberas feito!
¡Trocar campiñas frolidos
por tristes campos sin rego!

¡Trocar tan craras fontiñas,
ríos tan murmuradeiros
por seco polvo que nunca
mollan as bágoas do ceo!

Mais, ¡ai!, de ande a min te foches
sin dor do meu sentimento,
i aló a vida che quitaron,
aló a mortiña che deron.

Morreches, meu quiridiño,
e para min n'hai consuelo,
que onde antes te vía, agora
xa sólo unha tomba vexo.

Triste como a mesma noite,
farto de dolor o peito,
pídolle a Dios que me mate,
porque xa vivir non quero.

Mais en tanto non me mata,
castellanos que aborreso,
hei, para vergonza vosa,
heivos de cantar xemendo:

¡Castellanos de Castilla,
tratade ben ós gallegos;
cando van, van'como rosas;
cando vén, vén, como negros!

Mensaje enviado el 18/04/2008 a las 15:34
¿mantenemos este mensaje?   Sí    No

Acabo de leer el poema de Rosalía de Castro -que no conocía- sobre Castilla y sin parar a enfriar los sentimientos, os debo confesar que me ha dejado con un nudo en la garganta y triste el ánimo. Cuando uno se pone racional, se llega a la conclusión, de que no somos como nos creemos, sinó como nos ven los demás y la verdad después de leer esta poesía, que imagen tan poco amable tienen de nosotros. Si las cosas han sido así, yo, personalmente siento un poco de vergüenza genética.

Mensaje enviado el 18/04/2008 a las 12:13 por ERRANTE
¿mantenemos este mensaje?   Sí    No

Poema de Rosalía de Castro en el cual demuestra su poco cariño hacia Castilla.
Si lo hubiera escrito en Castilla en vez de Galicia, se hubiera dado cuenta, que mal lo pasaban los gallegos y los castellanos. Los tiempos duros, eran para todos.

Castellano de Castilla
tratad bien a los gallegos;
cuando van, van como rosas
cuando vienen, vienen como negros.

- Cuando fue, iba sonriendo
cuando vino, venía muriendo
la luz de mis ojos
el amante de mi pecho

Aquel más que nieve blanca
aquel de dulzuras lleno
aquel por quien yo vivía
y sin quien vivir no quiero

Fue a Castilla por pan
y *saramagos le dieron
le dieron _ por bebida
penas por alimento

Le dieron, en fin, cuanto amargo
tiene la vida en su centro...
¡Castellanos, castellanos
tenéis corazón de hierro!

¡Ai!, en mi corazoncito
ya no puede haber contento
que está de dolor herido
que está de luto cubierto

Murió aquel que yo quería
y para mí no hay consuelo
sólo hay para mí, Castilla
la mala _ que te tengo

Permita Dios, castellanos
castellanos que aborrezco,
que antes los gallegos mueran
que ir a pediros sustento.

Pues tan mal corazón tenéis,
secos hijos del desierto,
que si amargo pan os ganan
se lo dáis envuelto en veneno.

Allá van, *malpocadiños
todos de esperanzas llenos,
y vuelven, ¡ai! sin ventura,
con un caudal de desprecios

Van pobres y vuelven pobres
van sanos y vuelven enfermos
que aunque ellos son como rosas
los tratáis como negros

¡Castellanos de Castilla
tenéis corazón de acero,
alma como las penas dura,
y sin entrañas el pecho!

En tronos de paja sentados,
sin fundamentos, soberbios,
pensáis que nuestros hijos
para serviros nacieron.

Y nunca tan torpe idea,
tan criminal pensamiento
cupo en más fatuas cabezas
ni en más fatuos sentimientos.

Que Castilla e castellanos,
todos en un montón "a eito",
no valen el que una hierbecilla
de estes nuestros campos frescos.

Sólo *pesoñosas charcos
paradas en el ardiente suelo,
tienes, Castilla, que humedezcan
esos tuyos labios sedientos.

Que el mar te dejó olvidada
y lejos de ti corrieron
las blandas aguas que traen
de plantas cien semilleros

Nin árboles que te den sombra,
nin sombra que preste aliento...
Llanura y siempre llanura,
desierto y siempre desierto...

Esto te tocó, *coitada,
por herencia en el universo;
¡miserable fanfarrona...!
triste herencia fue por cierto.

En verdad no hay, Castilla,
nada como tu tan feo,
que aínda mejor que Castilla
vale decir infierno.

¿Por qué allí fuiste, mi amor?
¡nunca tal hubieras hechos!
¡Cambiar campos florecidos
por tristes campos sin agua!

¡Cambiar tan claras fuentes,
ríos tan murmulladores
por seco polvo que nunca
mojan las lágrimas del cielo!

Más, ¡ai!, de mi lado te fuiste
sin dolor de mi sentimiento
y allí la vida te quitaron,
allí la muerte te dieron.

Has muerto, mi querido,
y para mi no hay consuelo,
que donde antes te veía, ahora
ya sólo una tumba veo.

Triste como la misma noche,
harto de dolor el pecho,
le pido a Dios que me mate,
porque ya vivir no quiero.

Mas en tanto no me mata,
castellano que aborrezco,
he, para vergüenza vuestras,
os he de cantar gimiendo:

¡Castellanos de Castilla,
tratade bien a los gallegos;
cuando van, van como rosas;
cuando vienen, vienen como negros!

Mensaje enviado el 17/04/2008 a las 20:04
¿mantenemos este mensaje?   Sí    No

¡Enseña a un amigo/a esta foto de CUENCA DE CAMPOS!
Tu nombre: El email de tu amigo/a:
Si quieres ver todos los mensajes de esta población o enviar un mensaje general a toda la población, vete al foro de CUENCA DE CAMPOS

Si quieres enviar un mensaje relativo a esta foto, hazlo desde aquí:
Tu correo (email):
Tu clave: (si no estás registrado pulsa aquí)
Tu mensaje: