|
|
Mensajes de LAÑAS
|
|
|
O MEU CORAZON E UN PAXARO
Paxaros da miña terra
que por os aires voades
que lle cantades a Dios.
Paxariños dos meus vales.
Paxariños que piades
por os montes, por os prados;
a lembranza que vos teño...
faime o corazón paxaro.
Quixera voar con vos
por os vales de Barcala
por as ribeiras do Tambre
e por os montes de A Baña.
Piar por o Portalaxe
dende Fiopáns a Cabanas,
de Santa Comba a Negreira,
e facer o niño en Lañas.
Quixera voar con vos
n’esas mañáns soleadas,
quixera, pero non podo,
teño as aliñas atadas.
Voei buscando unha estrela,
voei a unha terra extraña.
Fixen o niño muy lonxe;
paxaros da miña alma.
Teño o peteiro sancrando;
teño un corazón de bágoas.
Non podo voar con vos...
Que me cortaron as alas!...
JESUS CAMEAN PAZ
BUENOS AIRES- LANUS
ARGENTINA
|
|
|
|
DE LA INFANCIA
Mi pensamiento huye del presente,
Y con nostalgia se pierde en el pasado,
En una tarde fría e indiferente
Con cielo gris y paisaje apagado.
Fina llovizna cae continuamente,
Domingo muerto, de tiempo inanimado.
Aldea vieja que descansa indolente,
Corro de niños en la era jugando.
Me veo allí jugando alegremente.
Dulce inocencia la de los tiernos años.
Alegre el rostro, el alma transparente
Y el corazón sin sospechar lo malo.
¡Cuánto te añoro, Lañas intrascendente,
Tus viejas casas y tu gris campanario.
Cuanto deseo abrazar a tu gente.
Lañas, mi tierra, Dios sabe cuanto te amo.
|
|
|
|
EN EL TIEMPO
Hay en mi corazón cosas absurdas,
Cosas que ya han pasado, pero que en mi aún viven.
Mañanas de aire y sol, tardes de brumas.
Días llenos de vida y días desolados del invierno triste.
Recuerdos que de pronto se agigantan
Y toman realidad en mi cerebro.
Pájaros que en la quietud estival cantan,
Pinares que descansan mecidos por el viento.
Estampa iconográfica esfumada,
Tañidos de campanas por los muertos.
Llovizna que acaricia viejas lápidas.
Romántica tristeza, dulce ensueño.
Castaños deshojado, ramas mustias.
Alfombras de hojas muertas los senderos.
Pregunta existencial, la fe y la duda.
Eterno divagar del pensamiento.
Lluvia de Lañas, de gris monotonía
Otoño ocre, perfumado de añejo.
Meditaciones, caricias de poesía.
Mi alma se confunde con tu tiempo.
|
|
|
|
BUSCANDO IDENTIDAD
Atardecer otoñal a orillas del Plata,
Quietud infinita, hermosa calma.
Arrullo de las olas, aureola de aguas mansas
Melancólico sol con su sonrisa lánguida.
De espalda a Buenos aires,
Mi corazón divaga,
Perdido entre recuerdos
Lejanos de la infancia.
Busco mi identidad,
Está confusa mi alma.
¿Cómo saber quien soy?
¿Argentina o España?
Al recordar la aldea
Me invade la nostalgia,
Pero a la vez me aferro
A esta tierra amada.
Esta me dio el amor
Los hijos, la esperanza.
La otra me dio la vida,
Muy poco, casi nada.
Y sin embargo quiero
Mi Galicia añorada
Pero amo a la Argentina
Mi patria Americana.
Tierra de promisión,
Herida y maltratada.
Para mi sigues siendo
Hermosa y muy preciada..
Soy acaso un apóstata?
¿Reniego yo de España?
Las cosas del amor
Resultan muy extrañas.
Y amor es lo que siento
Por esta tierra brava.
Derribada y erguida,
Despreciada y honrada.
Yo te amo Argentina.
Amo tu idiosincrasia.
Tu nobleza y tu gente,
Tu hoy y tu mañana.
Año 2005
|
|
|
|
(A LINGUA)
Cando eu vivía en Lañas,
Fai desto moitos anos,
Os rapaces na escola
Falaban “castellano”.
Cando eu iba a escola,
Fai moito tempo xa,
Os rapaces nas aulas
Falaban castelán.
Cando eu iba a escola,
Fai desto moito tempo,
O mestre non deixaba
Que falasen galego.
Non falaban galego,
E se alguén o falaba,
Poñíalle un aprazo
Para que’scarmentara.
Polos anos cincuenta
O caudillo mandaba,
Que non falen galego
Por que lle avergonzaba.
Aínda que era galego,
El non o demostraba.
Pois dáballe vergonza
Falar co aquela fala.
Era o tempo dos choros,
Era o tempo das mágoas,
O tempo das sospeitas
E das bocas pechadas
Era o tempo da néboa,
Era o tempo das bágoas,
Era o tempo dos cregos
Noite escura de España.
Non falaban galego
Na escoliña de Lañas,
Por que era deshonra
Esa lingua “bastarda”.
Non falaban na escola,
Mais falaban nas casas
As palabras enxebres
Que os pais lle ensinaban.
É a lingua qu’eu falo
Dende a pícara infancia,
A que trouxen a América,
A que en Lañas falaba
A que eu sempre gardéi
No mais fondo da alma.
Nin siquera Cervantes
Logróu asoballala.
O mesmo que un tesouro
Eu tívena gardada.
Agarimo moi grande
De morriña e lembranza.
Pasara moito tempo
Cando volvín a Lañas.
Case corenta anos
Gardei aquela fala.
Pero cando faléi
Coma meus pais falaran,
Encontreime con novas
E distintas palabras.
¡Agora era un “idioma”!
E hasta tiña “gramática”.
Unha gran confusión
De cousas mesturadas.
Falan de moitas formas,
Todos queren dar “cátedra”.
Hai quen lle chama “verbas”,
Outros dinlle “palabras”.
Non se poñen dacordo,
A lingua está espallada.
Hai palabras sin xeito,
Outras que non din nada.
Algunhas son moi tolas,
Outras son moi estrañas,
E moitas que puxeron
Son “aportuguesadas”.
Que dería Rosalía
Se á terra voltara.
Se volvera Pondal,
¿Entendería a fala?
¡Coidado intelectuáis!
Non lle fagades mágoas.
Non matedes a lingua
Que nosos pais falaban.
E fermosa esa lingua,
E fermoso escoitala
E fermoso escribila,
E fermoso falala.
|
|
|
|
(Respuesta al anterior mensaje)
Hola, soy un agricultor de un pueblo de Jaén, Arjona y en vista de cómo las grandes empresas envasadoras del aceite, están manejando esto, en la cooperativa donde molturamos la aceituna estamos envasando el aceite de oliva virgen extra en botellas de 5 litros a 2,65 euros litro, intentaremos que lo que se llevan los intermediarios se lo lleve el consumidor y a la vez evitamos las mezclas que hacen con nuestro aceite, gracias por escuchar, espero su respuesta.
Los Interesados le daremos más detalles en estas direcciones.
Direcciones de contacto:
ildelfonso63@hotmail. com o ildelfonso63@gmail. com
|
|
|
|
Aquí tenemos los Prados del Pueblo de Lañas que pasa de los 400 habitantes y que esta situado a mas de 100 metros de altura, cerca de las poblaciones de Valiñas y Meimendre en el Valle del Rio Portalaxe, pertenece al ayuntamiento de A Baña, segun los datos en el pueblo esta la Iglesia Parroquial, tambien hay una Ermita en honor a San Antonio, el Pueblo de Lañas es el lugar del nacimiento del Poeta Galaico -Argentino Jesus Carmean Paz y ahí tenemos unas bonitas muestras en los comentarios, enhorabuena, animo alos del entorno para que nos digan algo mas, saludos desde ALFAZ DEL PI. DAC.
|
|
|
|
Saludos para LAÑAS desde SANTA MARIA RIBARREDONDA de todos los vecinos y Daniel Alonso C.
|
|