Mensajes de GOIAN - Pontevedra
Pueblos Fotografías Mensajes ¿El mejor pueblo? El tiempo Turismo Clasificados Usuarios Tienda
Población:
Galicia  >  Pontevedra  >  GOIAN
GOIAN
  Información   Mapa   Donde Dormir   Donde Comer   Fotos   Mensajes   Genealogía   El Tiempo   Enlaces   Anuncios   Colaboradores  



Tribuna LIBRE > Ver las últimas conversaciones > ForoComun
Ver los temas de conversación de GOIAN
 Mensajes de GOIAN
<< Ver mensajes anteriores
Julieta
Fecha: 25/12/2011
Hora: 20:44
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Bo nadal!

Hola a todos os compoñentes de este foro, perdín a clave por elo non me comuniquei antes con vos.
Desexarvos a todos Un Bo Nadal! e agradecervos o facerme a estancia mais
levadeira lonxe de Goian.
Grazas Anaelvira, Pousa, Pepe e Terujo; Que o vindeiro ano sexa mellor.
para todos, e que os parados poidan atopar emprego. Con cariño Julieta

anaelvira
Fecha: 27/12/2011
Hora: 13:00
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Entrevista

Julieta, el otro dia leí una entrevista en creo Londres a una señora de Goian, y no sé por que me dió la corazonada que eras tu.
Si quieres me lo confirmas o no, lo dejo a tu criterio, pero alguna cosa me encajaba contigo.
Felices Fiesta y te deseo lo mismo que desearia para mi.
Unha aperta.

pablopousa
Fecha: 29/12/2011
Hora: 22:03
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
(Respuesta a un mensaje anterior ya eliminado)

En algun escrito as mencionado Parderrubias. te mando algo en gallego sobre ello, espero lo entiendas. Saludos

SALCEDA DE CASELAS

Superficie: 36,1 km² - Poboación: 6835 habitantes - Parroquias: Entenza (Santos Xusto e Pastor), Parderrubias (San Tomé), Picoña, A (San Martiño), San Xurxo de Salceda (San Xurxo), Santa María de Salceda (Santa María), Santo Estevo de Budiño (Santo Estevo), Soutelo (San Vécente) - O municipio de Salceda de Caselas está situado ao sur da provincia de Pontevedra, pertencendo xeográficamente a comarca do Baixo Miño con unha extensión de 36,1 km cadrados. Linda o norte con o municipio de Ponteareas; o este con Salvaterra do Miño; o sur con Tui, por o oeste con o Porriño. Os montes principais son o Monte Faro, con una altitude de 395 metros, o Chan de Melo, con 402 metros, e San Cibrán, con 430 metros. Destaca no aspecto económico o importante desenrolo industrial do polígono de O Cerquido, en Budiño, e tamen explotacións de canteiras de granito. O orixe do nome do municipio ai que buscalo no de Santa María da Saliceta, mosteiro de monxes e monxas fundado en el año 914. Este mosteiro foi triste refuxio de Aragonta, que foi repudiada por seu home Ordoño II, rei de León e Galiza ambos dous fundadores do mesmo, e sobre o que se levanta a actual igrexa parroquial do século XVIII. Outra referencia a esta vila ven do tempo de Felipe II; durante seu reinado Pedro de Alemparte Correa, arcediago da igrexa de Santiago, comprou a este rei a Freguesía de Santa María de Salceda pra edificar a casa-granxa do Pegullal. Na guerra da independencia a vila foi tomada por as tropas francesas. E mentres tanto as tropas galegas en defensa da España, baixo o mando do Abade do Couto, atrincheiráronse xunto da ermida da Ascensión (Entenza), pra poder dende alí reconquistar a cidade de Tui.

O concello de Salceda sobresae por os numerosos e fermosos pazos esparexidos polo seu territorio.

O pazo de Budiño é un pazo agrícola, de construción datada do século XVI. O morgado desta casa foi fundado por Lourenzo Correa Vázquez de Lemos no ano 1610, casado con Dona Teresa Salgado.

Na parroquia de Entenza destaca tamén outro pazo no lugar chamado A Corisca, que pertenceu ao xeneral Rubio, personaxe de moita influencia nos destinos desta parroquia. Merece especial interese, ademais, un cruceiro barroco, datado no ano 1680, así coma a propia igrexa parroquial de posible orixe románica.

En Santa María de Salceda cómpre subliñar outros dous fermosísimos pazos: o de Pegullal, cun grande escudo de armas dos Correa, Mendoza, Quirós, Sarmiento y Sotomayor e dobre escalinata e solaina de balaustradas, é digno dunha visita pausada.
Durante o reinado de Felipe II, Pedro Alemparte Correa comprou o Rei a freguesía de Santa María de Salceda, para edificar o pazo-granxa do Pegullal.
Alvaro Tan Correa proxenitor do señorío do Pegullal casou con Margarita Yañez Correa da casa de Goián.

(D. ANTONIO CORREA, IV sucesor de Goián, casou con Dona Magdalena de Zúñiga, da casa do Pegullal; é en segundas nupcias con Dona. María de Sandoval Quiroga e Saavedra. Un fillo foi rexidor de Tui.)

Julieta
Fecha: 31/12/2011
Hora: 17:19
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Feliz 2012

Adeos ano de idade!
Felis Ano Novo! E que tudo se realize no ano que vai nascer;
Muito dinheiro no bulso, Saúde para dar e vender!
Para os casados, Felicidades, Nenhuma Esperanza perdida
Para os que estan sós, Prosperidade, Paz e Sosego na vida.

Julieta
Fecha: 31/12/2011
Hora: 17:25
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Para Ana Elvira

Querída Anaelvira: si te refieres a una entrevísta concedida por FAro de Vigo
a una sra. goianesa que trabaja en el Parlamento de Londres, no, no soy yo sino
una buena amiga mía Dily Portela que lleva aquí muchos años.
Es una mujer maravillosa que pronto se jubilará y ojalá la puedas
conocer. Este año que pronto empezará tengo deseos de ir a Goian y estaré ahí
una larga teporadita, ya que mi salud me lo requiere. Ojalá podamos conocernos.
Tan pronto me sea posible te mando un mensaje a través de
este foro y quedamos para un café en el Centro ok? Feliz Año Nuevo! Julieta

pablopousa
Fecha: 02/01/2012
Hora: 13:55
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
(Respuesta a un mensaje anterior ya eliminado)

Amigo Daniel te mando la segunda parte sobre Salceda de Caselas

(D. José Alonso Correa de Mendoza e Sotomayor, señor da casa da Peña de Oro, casou con Dona. Francisca Sarmiento de Quirós, Marquésa de Mós, e por tal casamento entrou no marquesado de este nome o liñaxe dos Correa.

D. Pelayo Antonio Correa Sarmiento de Sotomayor, Alsase y Bosu, III
Marqués de Mos.

D. Benito Fernándo Correa Sotomayor, IV marqués de Mós.

Excmo. Sr. D. Antonio Aguilar y Correa, marqués de Mós e de la Vega de Armijo, Sr. do Pegullal, deputado a cortes. Ministro de Fomento, Gobernación Etc. Casou en segundas nupcias con Dona. Zenobia Vinyala, sobriña do xeneral O´Donell.)

En San Martiño da Picoña atópase un pazo coñecido polo nome da casa Grande, que é un dos máis fermosos de Galicia. Foi fundado en 1543 baixo a xurisdición de Felipe II por Morguete Rodríguez. Consta de torres, edificio rectangular e portalón. É unha mostra do esplendor dos señores da Picoña, que xogaron un importante papel na comarca do século XV ao XIX.

Tamén é de destacar o cruceiro dunha soa peza de Ataúde, do ano 1668

Santo Tomé de Parderrubias debe su nome al color das pedras das antigas canteiras, xa que aparece en las escrituras del século XVIII con denominación de Pedrasrubias.
Situación: Queda situada en el Centro del Municipio de Salceda de Caselas.
Sitios de interese, cabe destacar, o Coto da Caldeiriña, o penedo das pombas, e o Coto das Pias…………………………………………………………………… …………….
Historia: ata a supresión dos señoríos a freguesía estivo debidida en dous Cotos, sendo o límite o río Landres, un pertencente a Marquesa de Avendaño e o outro a casa da Pedradauga, casa esta que que se conserva e pertencente a freguesía de San Xurxo de Salceda…………………………………………………………… …………

O do Val. ou Avalle coa súa escaleira suntuosa, a súa galería que ocupa a fachada sur e os seus remates e coroamentos con figuras de aguia e un sol, tamén merecen todo o aspecto artístico, orixe:
Paio Avalle y Pereira, foi dono e señor dos morgados de Fiolledo e Marrán, casou con Dona. Catalina Antonia de Puga e Churrichao, tendo por fillo a Gregorio de Avalle señor e dono dos solares de Fiolledo e Marrán, casou con súa prima Dona. Francisca de Puga, filla de D. Diego de Puga e de Dona María de Ulloa, veciños de santa María de Esposende, sobriña da citada Dona. Antonia de Puga e Churrichao, tiveron por fillo a D. Manuel José de Avalle, o cal casou con Dona Francisca Patiño,
(filla primoxénita de D. Jacinto Patiño Avalle e de Dona María Araujo, da casa de Bacai con seus agregados, que logo recaeron nos señores de Fiolledo) foron pais de Ignacio Benito Avalle, o cual casou con Dona María Antonia de Araujo; foron veciños de Salceda de Caselas; polo ano de 1794 xa eran defuntos; tiveron un fillo chamado Antonio Avalle Sarmiento, o cual levou a cabo un inquerito de fidalguía no cual declaraba entre outros Dona Dominga Antonia Gil, familiar do santo oficio, viúva, de Salceda de Caselas, asegurando que D. Manuel era o lexítimo dono e señor das casas e solares e morgados de Fiolledo e Marrán, asi como da casa da Bacaría e seus agregados na vila de Cambados, << é o desta vila de Salceda e seus achegados dos que están gozando das súas regalías>> casou con Dona Angela Cervela Novoa e Teixeira.
Tamén deben ser visitados a igrexa parroquial e o cruceiro do Cristo (ano 1655)..

(A Casa do Peso, na freguesía de Paderne era pertenza dos Vizcondes do Peso de Melgaço, antigos administradores do Morgado do Peso, senñores da Honra de Remoães (esta situada na freguesía do mesmo nome e que era xa honra é data das Inquisicións de D. Diniz), alén de señores donatarios da vila de S. Tomé de Parderrubias, no bispado de Tui.)

Dona Juana Maria Josefa Francisca da Luz Sarmiento de Sotomayor y Acuña, naceu a 14/1/1738 en Valeixe
Casou a 1/4/1775 na mesma freguesía con António de Castro Sousa e Menezes, Señor donatario da vila de S. Tomé de Parderrubias, no bispado de Tui, con xurisdición de vasalos e seu Morgado, Señor da honra de Remoães e administrador do Morgado do Peso, no termo de Melgaço, do Morgado da Gandra, na freg. de Rubiães, no termo de Paredes de Coura, Señor dos mausoleos e sepulturas vinculada de seus antepasados na capela-maior da igrexa matriz de Santa Maria da Porta, da vila de Melgaço, administrador de vínculos en Monção, etc., fillo de Bernardino José de Castro e Sousa Barreto de Menezes, Sarxento-maior de ordenanzas en Paredes de Coura, Señor de Parderrubias, administrador do Morgado do Peso, etc., e de sua muller D. Maria Antónia da Cunha e Antas Brandão Pereira, administradora do Morgado da Gandra

En San Xurxo de Salceda hai un interesante peto de ánimas que se pode atopar no núcleo urbano. Nesta parroquia existiu, ademais, a casa e morgado de Pedradauga, que pertenceu ao conde de San Román.

Pazo de Altamira:

Don Jose Ozores de Sotomayor, señor do morgado de Altamira en Salceda de Caselas

(DON JOSÉ MARIA SARMIENTO ZELAYA Y SOTOMAYOR, foi Señor dos Morgados dos Pazos de Borza, Cadabal e Bruguete, cadete nobre, alferez e tenente, alcaide de Tui.
Naceu a 16/3/1801 en Valeixe e faleceu a 4/12/1890 en Tui.
Casou con DONA PURIFICACION OZORES ABELEYRA Y GIL, filla de Don Tomás António Ozores y Gil, cadete da Escola Militar de Santiago, Señor dos Morgados dos Pazos de La Levada, en Mosende, de Tubiña, en Cambados, e outros, e de sua muller Dona Antónia Abeleyra Barrera, de Vigo; neta paterna de Don José Ozores de Sotomayor, Señor do Morgado do Pazo de Altamira, en Salceda de Caselas, e de sua muller Dona Isabel Gil Caballero; neta materna de Don Pedro Abeleyra, de Tui, e de sua muller Dona Bárbara Barrera, de Vigo)
Pra Don António Sarmiento de Sotomayor e Don Jacinto Sarmiento Troncoso non encontramos proba documental da filiación. No en tanto, tudo parece indicar ser esta a sua ascendencia.

Lamentabelmente, os libros paroquiales de Santiago de Parada aínda se encontran na casa paroquial desta freguesía. E, como se comprenderá, é manifestamente imposible uma recollida exhaustiva de elementos documentais, nun acervo que ten seu inicio nos finais do séc. XVI, nas escasas dúas horas que nos foran concedidas para consulta pelo actual párroco, Revº Don Teodomiro González Ozores, en dúas veces que alí nos desprazamos. E para un portugués residente na cidade do Porto no e moi doado!...

Nota (29) Vide do autor, Castros e Sousas, Señores de Parderrubias, da Honra de Remoães e Morgados do Peso, Porto, 1988.)
O Borraliño: Situado na parroquia de Soutelo. Fermoso e agradable lugar para pasar uns bos momentos en contacto con a natureza, tanto no propio parque como camiñando por os montes achegados.
Vexetación:
Pino (Pinus pinaster), e Carballo (Quercus robur). Entre os árbores alóctonos destacan: catalpas (Catalpa bignonioides), tilos (Tilia cordata), carballo americano (Quercus rubra) y liquidámbar (Liquidámbar styraciflua).

Cando Teña mais noticias do Concello de Salceda xa llas engadirei o escrito.

Pablo Pousa 2011

pepe
Fecha: 05/01/2012
Hora: 18:32
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Para todos mis amigos.

Después de todas las felicitaciones y dias de Fiesta, llega la hora de la rutina y la normalidad diaria y como no se que hacer, se me ocurre la letra de una hermosa canción de un cantautor nacido en Buenos Aires y afincado en España, llamado Rafael Amor, sus letras y sus canciones, son nacidas de un montón de camino andado y de años vividos, dos cosas que a uno le enseñan mucho.
EN EL CAMINO:
En el camino aprendi, que llegar alto no es crecer,
que mirar no siempre es ver, ni que escuchar es oir,
ni lamentar es sentir, ni acostumbrarse es querer...
En el camino aprendi, que estar solo no es soledad,
que cobardia no es paz, ni ser feliz, sonreir y
que peor es mentir, que silenciar la verdad,
En el camino aprendi, que puede un sueño de amor
abrirse como una flor y como esa flor morir,
pero su breve existir, sr todo amor y color.
En el camino aprendi, que es mala la caridad,
del ser humano que dá, esperando recibir,
pues no hay defecto mas ruin que presumir de bondad.
En el camino aprendi, que cuando el dolor te agobie y
no puedas yá sufrir.
DESCANSAR ACASO DEBES, PERO NUNCA DESISTIR.

Saludos para todos los amigos del foro desde Asturias.

Julieta
Fecha: 15/01/2012
Hora: 0:30
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Agradecimiento al Sr. que envió el poema.

. Muchísimas gracias por compartir con nosotros ese poema tan bello;
Dice en él mucho el poeta y usted tambien por haberlo envidao. Un saludo garimoso.
Julieta

Julieta
Fecha: 15/01/2012
Hora: 0:33
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Un poema

"Soy caminante vagando sin prisa
en el vacío en que escondí tus carícias,
donde no existe rencor ni malícia,
donde suelo ir a morir.

pepe
Fecha: 16/01/2012
Hora: 9:52
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Para todos mis amigos:

Hoy lunes lluvioso y triste, me llega un correo por internet sobre Vigo y sus maravillosas puestas de Sol, pronto se me vino a la memoria Goián la Guardia y sus atardeceres, se me ocurre un poema de Antonio Machado, que quiero compartir con todos los lectores del foro.
EL OCASO:
Era un suspiro languido y sonoro.
La voz del mar aquella tarde... El dia.
No queriendo morir, con garras de oro.
De los acantilados se prendia.
Pero su seno el mar alzó potente
Y el SOL, al fín, como el soberbio lecho
Hundió en las olas, la dorada frente.
En una brasa, cárdena deshecho.
Para mi pobre cuerpo dolorido,
para mi triste vida lacerada,
para mi yerto corazón herido.
Para mi amarga vida fatigada...
! el mar amado, el mar apetecido,
el mar, el mar y no pensar en nada ¡

Saludos para todos los amigos del foro, y ánimo para seguir compartiendo esas bonitas fotos y opiniones.

Julio Teodosio Troncoso Martin
Fecha: 02/02/2012
Hora: 17:04
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo

Mi amigo Pablo Pousa,,,, de esta foto yo me recuerdo bastante, apesar de tener en la época 16 años,,,,, buenos tiemposque ya se fueron Saludos desde el Brasil Julio

pablopousa
Fecha: 06/02/2012
Hora: 18:21
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
entruido (carnaval)

Aqui en Goián cando unha persoa andaba mal vestida decíaselle:
¡Pareces un entruido!

carnavales (fragmento da historia máxica de Goián)
Xa esta a volta da esquina o entruido en Goián. Daqueles rituais tamén provén o entruido, nome que se lle dá ao carnaval en Goián. Esta festa moi arraigada desde antigo, a súa orixe pérdese na noite dos tempos. Meu defunto avó, o Ti Serafín, que nacera o ano 1877, xa nos contaba do entruido de cando rapás. Nestes dias de carnestolenda comense uns putos cocido, e boas chouirizadas, que a coresma esta a entrar e hai que aiunar? Hai anos que era costume ao entrar a coresma de lavar toda a menaxe da cociña e lavalo todo moi ben para que non quedara nada de graxa neles, as cuncas de comer o caldo o mellor botaban unha sema sen ir o fregadeiro, disque facía mellor o caldo.

A primeira referencia literaria do Entruido, en castelán, aparece no Libro del buen amor (s. XIV), de Juan Ruíz, arcipreste de Hita. A loita de dona Coresma, que vivía entre animais marítimos e fluviais (o exército de dona Coresma), e don Carnal, que vivía cos terrestres (exército de don Carnal), parodia os excesos de don Carnal fronte ás falsas virtudes de dona Coáresma, unha ambiciosa e ponderada dama cristiá. Nun fragmento da obra nárrase a cousa así:

Logo o primeiro día, mércores de corbillo (cinza)
Nas casas donde anda cesta e canastillo,
Non se deixa tallador, cazola, palangana e arcón
Pois tudo muda o limpar, seguindo a tradición
Escudillas, sartens, tinallas, caldeiras, espetos
Todo se remove, ata vaciar arcas de todo obxecto
Olas, e coberterías, barriles e todas cousas caseiras
Tudo se fai lavar a súas lavandeiras
Reparar as moradas, as paredes retocar
Darlle face nova, limpando e caiando. SIC
Juan Ruiz - Alcalá de Henares - 1284-1351

pepe
Fecha: 15/02/2012
Hora: 11:42
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
entruido de goian 2.012

Querido Pablo, pensaba poder saludaros a todos y estar unos dias en tan grata compañia y participar personalmente en los carnavales, como otros años, este año por problemas de última hora no puede ser, saluda a todos los amigos de mi parte en especial a Sindo, si no hay inconvenientes nos veremos por Semana Santa.
Es una pena que este foro sea cosa de dos, desde aquí hago una llamada a Anaelvira, Terujo, Julieta, y a alguno más que quiera participar y hacer una sana tertulia de amigos.
Saludos a todos desde Asturias.

pepe
Fecha: 07/03/2012
Hora: 9:24
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Contestando a anaelvira

Aunque no debia ser un asturiano el que contestara, en vista que nadie lo hace, doi mi opinión sacada de la pagina del Intituto da Lingua Galega:
TAIÑA: Llaman asi en Redondela un péz que se parece al mugil y que no es robaliza ni mugil.
y tambien TAIÑA: Una clase de red muy util y no destrutora y dañina a la pesca, que se usa en Galicia. Se deja calar al fondo a manera sa xábega, y después se alza a la par, por las barcas que lo sostienen.
Saludos para todos.

terujo
Fecha: 15/03/2012
Hora: 20:48
Mensaje / responder
Marcar como ofensivo
Aguas

Tienes toda la razon del mundo, pero no en Goian Anaelvira, esto pareze una dictadura

Ver mensajes siguientes >>



Crea un nuevo tema de conversación, relacionado con GOIAN:

Nota: Si tu mensaje no tiene relación directa con esta población, es mejor que lo pongas a través de ForoComun, porque así será mas visible para todo el mundo.

Tu correo (email):
Tu clave:  (si no estás registrado pulsa aquí)
 Recordarme en este equipo
Tema de conversación:
Tu mensaje:



¡Enseña a un amigo/a este foro de GOIAN!
Tu nombre: El email de tu amigo/a: